Hugis-Hangin sa Banal na Lupain

鳥居の影が　夕凪に溶けて 砂に走る　風紋が揺れる 胸にしまった　願いの欠片 鈴の一音が　先に祈る 踏み入れたのは　ただの森じゃない 呼吸の奥へ　続く道 名前のない痛みさえ ここなら　ほどける 神域の風紋　ひとつ　ひとつ わたしの迷いを　描き替えて 消えそうな声を　もう一度呼ぶ 祈りは遠くへ　逃げない 濡れた石畳　月影の糸 足音だけが　罪を数える 強さの仮面　置き去りにして 素顔のまま　立ち向かう 折れた羽根でも　風は運ぶ 答えの形は　まだ知らなくていい ただ守りたいものを 胸に灯せ 神域の風紋　ひとつ　ひとつ 涙の跡さえ　道に変えて 怖いままでも　進めるのなら 夜明けは必ず　返事をする …返事をする 胸の奥で　鐘が鳴った 逃げる自分も　抱きしめた 境界線の向こう側で わたしは　わたしを赦す 神域の風紋　ひとつ　ひとつ この手の誓いを　風に刻む たとえ暗闇が　牙をむいても 祈りは剣にも　盾にもなる 神域の風紋　ひとつ　ひとつ 未来の扉を　叩き起こせ

Natutunaw sa payapang takipsilim ang anino ng torii Tumatakbo't nanginginig sa buhangin ang mga alon ng hangin Isang piraso ng hiling na itinago sa aking dibdib Isang tunog ng kampanilya ang unang nananalangin Ang aking pinasok ay hindi pangkaraniwang gubat Isang landas na patungo sa kailaliman ng hininga Kahit ang sakit na walang pangalan Dito ay napapawi Mga alon ng hangin sa sagradong dako, isa-isa Muling ginuguhit ang aking mga pag-aalinlangan Tinatawag muli ang tinig na tila maglalaho na Ang panalangin ay hindi tatakas palayo Basang batong-latag, mga sinulid ng anino ng buwan Tanging mga yabag ko lamang ang bumibilang sa aking mga kasalanan Iniiwan ang maskara ng kalakasan Haharapin ko ang lahat nang may totoong mukha Kahit bali ang mga pakpak, dadalhin ako ng hangin Hindi ko pa kailangang malaman ang hugis ng kasagutan Tanging ang nais kong protektahan Pagliyabin sa aking dibdib Mga alon ng hangin sa sagradong dako, isa-isa Ginagawang landas maging ang mga bakas ng luha Kung kaya kong humakbang pasulong kahit may takot Tiyak na sasagot ang bukang-liwayway ...sasagot ito Sa kailaliman ng aking dibdib, isang kampanilya ang tumunog Niyakap ko pati ang sarili kong gustong tumakas Sa kabilang panig ng hangganan Pinapatawad ko na ang aking sarili Mga alon ng hangin sa sagradong dako, isa-isa Inuukit sa hangin ang sumpang nasa aking mga kamay Kahit na ilabas ng kadiliman ang kanyang mga pangil Ang panalangin ay magiging espada at kalasag Mga alon ng hangin sa sagradong dako, isa-isa Kalampagin ang pinto ng kinabukasan hanggang sa magising ito