Szepty w Ciemności

冷たい夜の静寂に ひそやかに忍び寄る影 胸の奥でざわめく声 名前を呼ぶように響く 触れた瞬間に消える幻 逃げ出せない夢の檻 見えない糸に縛られて 抗うほどに深く沈む 闇に潜むささやきが 揺れる心を掴んで離さない 息が詰まるほどに 近づいてくる気配に凍える 囁き 囁き 影が笑っている 揺れる光の蜃気楼 掴めずにすり抜けていく 鼓膜を打つ甘い嘘 真実さえも霞んでいく 目を閉じても聞こえてくる 胸を裂くような囁き 出口のない迷路の中 導かれるように囚われる 闇に潜むささやきが 揺れる心を掴んで離さない 逃げられない緊張に 心臓のリズムが軋む 囁き 囁き 囁き 影が笑っている 「もう戻れない」 淡く光る残像に 意識を吸い込まれ 夢と現実が混ざる瞬間 闇に潜むささやきが 魂を震わせ絡みつく 溶けていくこの意識 終末の鐘が鳴り響く 囁き　囁き 永遠に続く闇へ 鼓動のようなビートが遠ざかり 最後に囁き声の残響だけが消えていく

W chłodnej ciszy nocy niepostrzeżenie skrada się cień, niespokojny głos w głębi piersi rozbrzmiewa, jakby wołał moje imię. Iluzja, która znika w chwili dotknięcia, klatka snów, z której nie ucieknę. Spętana niewidzialnymi nićmi, im bardziej się opieram, tym głębiej tonę. Szept czający się w mroku chwyta drżące serce i nie puszcza. Aż brakuje tchu, zamarzam, gdy ta obecność się zbliża. Szept, szept Cień się śmieje. Miraż migoczącego światła wymyka się z rąk, nim zdołam go chwycić. Słodkie kłamstwo uderzające w bębenki, nawet prawda zaczyna się rozmywać. Nawet gdy zamykam oczy, słyszę go, szept, który zdaje się rozdzierać pierś. W labiryncie bez wyjścia, niczym prowadzona, zostaję uwięziona. Szept czający się w mroku chwyta drżące serce i nie puszcza. W napięciu, z którego nie ma ucieczki, zgrzyta rytm mojego serca. Szept, szept, szept Cień się śmieje. „Nie ma już powrotu.” W blado lśniące powidoki wciągana jest moja świadomość, w chwili, gdy sen i rzeczywistość się mieszają. Szept czający się w mroku wprawia duszę w drżenie i ją oplata. Rozpływa się ta świadomość, rozbrzmiewa dzwon końca. Szept, szept Ku ciemności, która trwa wiecznie. Bit niczym bicie serca oddala się, a na koniec zanika tylko echo szeptu.