Namumukadkad sa Sinag ng Buwan

夜の水面に 月がほどけて 静かに揺れる 花の影 声にならない 願いをひとつ この胸の奥で 抱いていた 千切れた記憶を 指でなぞれば 淡い雫が 頬を伝う それでもあなたが 遺した灯は 闇の彼方で 消えはしない 月影に咲く この想いよ 傷跡さえも 明日を照らせ 散りゆくたびに 強くなれると 今は信じて 歩き出す 紅をほどいた 朝焼け雲が 遠い孤独を 染めてゆく 失くしたものと 守りたいもの 両手に抱えて 立ち尽くす 微かな光が 道を描けば 迷いの糸も ほどけてゆく 震える指先 未来を選ぶ こぼれた涙は 罪じゃない もしも世界が 色をなくしても あなたの言葉が 花を結ぶ 燃える夕空を 越えてゆける この命は まだ歌える 月影に咲く この祈りよ 悲しみさえも 光に変えて 散りゆく夢に 名を与えれば 暁へ わたしはゆく 静かな余韻を 残しながら 夜明けの空へ 消えてゆく

Sa tubig sa gabi, ang buwan ay kumakalas Tahimik na umiindayog, anino ng bulaklak Isang hiling na walang tinig Kinimkim sa kaibuturan ng aking dibdib Kapag hinaplos ng daliri ang mga pira-pirasong alaala Isang munting luha ang aagos sa aking pisngi Ngunit ang liwanag na iyong iniwan Hindi maglalaho sa dako pa roon ng dilim Namumukadkad sa liwanag ng buwan, itong aking damdamin Hayaang magbigay tanglaw sa bukas kahit na ang mga peklat Sa tuwing malalagas, magiging mas matatag Ngayo'y naniniwala, at nagsimulang humakbang Ang mga ulap ng bukang-liwayway na nagkakalas ng kulay pula Unti-unting kinukulayan ang malalayong kalungkutan Mga bagay na nawala at mga nais ingatan Hawak ng dalawang kamay, nakatayo ako nang walang kibo Kapag ang banayad na liwanag ay iginuhit ang daan Maging ang mga sinulid ng pag-aalinlangan ay kakalas Pipiliin ng nanginginig na mga daliri ang kinabukasan Ang mga luhang pumatak ay hindi isang kasalanan Kahit pa mawalan ng kulay ang mundo Ang iyong mga salita ay magpapamukadkad ng bulaklak Kaya kong tawirin ang nag-aalab na langit sa dapit-hapon Ang buhay na ito ay may awit pang aawitin Namumukadkad sa liwanag ng buwan, itong aking panalangin Gawing liwanag maging ang aking kalungkutan Kung bibigyan ko ng pangalan ang mga naglalahong pangarap Tungo sa bukang-liwayway, ako ay lalakad Nag-iiwan ng isang tahimik na alingawngaw Naglalaho sa kalangitan ng bukang-liwayway