เบ่งบานใต้แสงจันทร์

夜の水面に 月がほどけて 静かに揺れる 花の影 声にならない 願いをひとつ この胸の奥で 抱いていた 千切れた記憶を 指でなぞれば 淡い雫が 頬を伝う それでもあなたが 遺した灯は 闇の彼方で 消えはしない 月影に咲く この想いよ 傷跡さえも 明日を照らせ 散りゆくたびに 強くなれると 今は信じて 歩き出す 紅をほどいた 朝焼け雲が 遠い孤独を 染めてゆく 失くしたものと 守りたいもの 両手に抱えて 立ち尽くす 微かな光が 道を描けば 迷いの糸も ほどけてゆく 震える指先 未来を選ぶ こぼれた涙は 罪じゃない もしも世界が 色をなくしても あなたの言葉が 花を結ぶ 燃える夕空を 越えてゆける この命は まだ歌える 月影に咲く この祈りよ 悲しみさえも 光に変えて 散りゆく夢に 名を与えれば 暁へ わたしはゆく 静かな余韻を 残しながら 夜明けの空へ 消えてゆく

แสงจันทร์ค่อยๆ สลายลงบนผิวน้ำยามราตรี เงาของดอกไม้ไหวติงอย่างแผ่วเบา ความปรารถนาหนึ่งเดียวที่ไร้ซุ่มเสียง ฉันโอบกอดมันไว้ในส่วนลึกของหัวใจ เมื่อปลายนิ้วไล้ไปตามความทรงจำที่ขาดวิ่น หยาดน้ำตาจางๆ ไหลรินอาบสองแก้ม แต่ทว่าแสงสว่างที่คุณทิ้งไว้ จะไม่มีวันดับสูญ ณ สุดปลายความมืดมิด เบ่งบานในเงาจันทร์ โอ้ความรู้สึกนี้ ขอให้แม้แต่บาดแผลยังส่องสว่างสู่วันพรุ่งนี้ ว่าทุกครั้งที่ร่วงโรย จะกลับมาแข็งแกร่งขึ้นได้ ตอนนี้ฉันเชื่อเช่นนั้น และเริ่มก้าวเดิน เมฆยามรุ่งอรุณที่คลายสีแดงชาดออก ค่อยๆ อาบย้อมความเหงาอันแสนไกล สิ่งที่สูญเสียไป และสิ่งที่อยากปกป้อง ฉันยืนนิ่งงัน โอบกอดมันไว้ในอ้อมแขน หากแสงสลัวรำไรได้วาดเส้นทาง เส้นด้ายแห่งความลังเลก็จะคลี่คลาย ปลายนิ้วที่สั่นเทาจะเลือกอนาคต หยาดน้ำตาที่รินไหลไม่ใช่ความผิดบาป หากแม้โลกใบนี้จะสูญสิ้นสีสันไป ถ้อยคำของคุณจะผลิบานเป็นดอกไม้ ก้าวข้ามผ่านท้องฟ้ายามเย็นที่ลุกโชนไปได้ ชีวิตนี้ยังคงขับขานบทเพลงได้อยู่ เบ่งบานในเงาจันทร์ โอ้คำอธิษฐานนี้ เปลี่ยนแม้แต่ความเศร้าให้กลายเป็นแสงสว่าง หากมอบนามให้แก่ความฝันที่ร่วงหล่น ฉันจะมุ่งหน้าสู่ยามรุ่งอรุณ ทิ้งไว้เพียงรอยอาวรณ์อันเงียบสงบ แล้วเลือนหายไปในท้องฟ้ายามรุ่งสาง