Sa Lugar kung Saan Bumabagsak ang Kabibe at ang Buwan

南の島の　北の谷で 風さやぐ　白い砂浜 真昼の光が揺れながら 石の貝は　そっと息をしている 指先で触れたその瞬間 遠い記憶が波に溶けて 胸の奥に　静かに灯る 懐かしい祈りのひとひら 石の貝と　月の降る場に ひとつだけ残した願いがある 滲む星の瞬きの中 そっと心がほどけていく あなたと見た　あの夜のように 優しさだけが　風に舞う 夕陽が海を染めるころ きらきら揺れる波の唄 遠くから聞こえる小鳥の声 丘の上でそっと寄り添った 時を忘れるほどの静けさと 寄せては返すあたたかな気配 目を閉じれば　ただそれだけで 世界がやわらかく満ちていく 石の貝と　月の降る場に 手を合わせ　そっと祈るように 人の平和と　幸多かれと 夜空の光へ　願い託す 潮の香り　優しい波音 心が無に　解けていく 神々が舞い降りるという 古からの伝わりが ひらり　砂に落ちた涙さえ 祝福に変えていく 石の貝と　月の降る場に ふたりだけの影が寄り添う 静かな風が　包み込んで 明日を照らす　やわらかな灯り 南の島の　北の谷から 永遠へ続く　光の道 さざなみ響く波の音 夜明け前の淡い青 石の貝をそっと胸に 新しい旅が　今はじまる

Sa hilagang lambak ng isang timog na isla Puting baybayin kung saan humihihip ang hangin Habang sumasayaw ang liwanag ng tanghali Ang batong kabibi ay tahimik na humihinga Sa sandaling dumampi ang aking mga daliri Isang malayong alaala ang natunaw sa mga alon Sa kailaliman ng aking dibdib, tahimik na nagliwanag Isang talulot ng pamilyar na panalangin Sa lugar ng batong kabibi at ng pagbaba ng buwan May isang tanging hiling akong naiwan Sa ningning ng malalabong bituin Unti-unting lumuluwag ang puso Tulad ng gabing iyon na pinagmasdan ko kasama ka Tanging lambing lamang ang sumasayaw sa hangin Sa pagkulay ng palubog na araw sa karagatan Ang kumikinang at umuugoy na awit ng mga alon Ang tinig ng maliliit na ibon na naririnig mula sa malayo Tahimik tayong nagtabi sa ibabaw ng burol Kasama ang katahimikang nakapagpapalimot sa oras At ang mainit na presensyang umaagos at umaatras Kapag ipinikit ang mga mata, sapat na iyon Upang mapuno ng lambot ang buong mundo Sa lugar ng batong kabibi at ng pagbaba ng buwan Magkadaupang-palad, wari'y tahimik na nagdarasal Na magkaroon ng kapayapaan at saganang kaligayahan ang mga tao Ipinagkakatiwala ang hiling sa liwanag ng kalangitan sa gabi Ang amoy ng dagat, ang banayad na tunog ng alon Ang puso'y natutunaw patungo sa kawalan Sinasabing bumababa ang mga diyos Mga alamat mula pa noong unang panahon Kahit ang luhang marahang pumatak sa buhangin Ay ginagawang isang basbas Sa lugar ng batong kabibi at ng pagbaba ng buwan Tanging mga anino nating dalawa ang nagkakatabi Binabalot tayo ng tahimik na hangin Ang malambot na liwanag na tumatanglaw sa kinabukasan Mula sa hilagang lambak ng isang timog na isla Ang landas ng liwanag na patungo sa walang hanggan Ang umaalingawngaw na tunog ng mga munting alon Ang maputlang asul bago magbukang-liwayway Tahimik na inilagay sa dibdib ang batong kabibi Ngayo'y nagsisimula ang isang bagong paglalakbay