Bloeien in het maanlicht

夜の水面に 月がほどけて 静かに揺れる 花の影 声にならない 願いをひとつ この胸の奥で 抱いていた 千切れた記憶を 指でなぞれば 淡い雫が 頬を伝う それでもあなたが 遺した灯は 闇の彼方で 消えはしない 月影に咲く この想いよ 傷跡さえも 明日を照らせ 散りゆくたびに 強くなれると 今は信じて 歩き出す 紅をほどいた 朝焼け雲が 遠い孤独を 染めてゆく 失くしたものと 守りたいもの 両手に抱えて 立ち尽くす 微かな光が 道を描けば 迷いの糸も ほどけてゆく 震える指先 未来を選ぶ こぼれた涙は 罪じゃない もしも世界が 色をなくしても あなたの言葉が 花を結ぶ 燃える夕空を 越えてゆける この命は まだ歌える 月影に咲く この祈りよ 悲しみさえも 光に変えて 散りゆく夢に 名を与えれば 暁へ わたしはゆく 静かな余韻を 残しながら 夜明けの空へ 消えてゆく

Op het nachtelijke water ontrafelt de maan zich Zachtjes wiegt de schaduw van een bloem Een enkele wens die geen stem kon vinden Hield ik diep verborgen in dit hart Als mijn vingers over verscheurde herinneringen strijken Glijdt een zachte traan langs mijn wang Toch zal het licht dat jij achterliet Nooit doven voorbij de duisternis Bloeiend in het maanlicht, oh, dit verlangen Laat zelfs littekens de dag van morgen verlichten Telkens als ik uiteenval, groei ik sterker Dat geloof ik nu, en ik zet een stap vooruit Wolken van de dageraad ontrafelen hun rode gloed En kleuren langzaam de verre eenzaamheid Wat ik kwijtraakte en wat ik wil beschermen Met beide in mijn armen, sta ik roerloos stil Als een zwak licht de weg uittekent Ontrafelen zelfs de draden van twijfel zich Trillende vingertoppen kiezen de toekomst De vergoten tranen zijn geen zonde Zelfs als deze wereld al haar kleur zou verliezen Zullen jouw woorden een bloem doen bloeien Ik kan de brandende avondhemel oversteken Dit leven kan nog steeds zingen Bloeiend in het maanlicht, oh, dit gebed Verander zelfs het verdriet in licht Als ik een naam geef aan elke wegdwarrelende droom Ga ik verder, de dageraad tegemoet Een stille, nazinderende echo achterlatend Verdwijn ik in de ontwakende hemel