Het verenkleed van het gebed

石畳のひびに　月が落ちて 古の都は　眠りのまま 名もなき祈りが　風にほどけ 空の裂け目へ　白い影 鈴の音ひとつ　迷いを祓い 閉じた心に　ひかりが触れる 祈りの羽衣　ひらり　ひらり 傷を包んで　ほどいてゆく 守護の糸が　この手を導く 新しい朝へ　連れ出して 祈りの羽衣　ひらり　ひらり 忘れた願いが　まだ生きてる 涙の跡さえ　道しるべにして 私はもう一度　立ち上がる 遠い記憶が　まぶたでほどけ 風が背中を　押してくれる 祈りの羽衣　ひらり　ひらり 闇を越えるため　舞い降りる 守りの翼が　私を抱いて 消えない火種を　目覚めさせる 祈りの羽衣　ふわり　ふわり 千の夜を越え　朽ちた歌が いま胸の奥で　目を覚ます 失ったものも　抱きしめながら この都に　未来を刻む 祈りの羽衣　ひらり　ひらり 守護の光は　途切れはしない 再生の鐘が　ひびく空 祈りの羽衣　ひらり　ひらり ここから始まる　物語

Maanlicht valt in de scheuren van de kasseien De eeuwenoude hoofdstad blijft in rust Een naamloos gebed ontrafelt in de wind Naar de kloof in de hemel, een wit silhouet De klank van één enkele bel verdrijft de twijfel Licht raakt zachtjes een gesloten hart aan Gewaad van gebed, zachtjes fladderend Omhult de wonden, ontrafelt de pijn De draden van bescherming leiden mijn handen Neem me mee naar een nieuwe ochtend Gewaad van gebed, zachtjes fladderend Een vergeten wens leeft nog steeds voort Zelfs de sporen van mijn tranen als wegwijzer gebruikend Sta ik nog eenmaal op Verre herinneringen ontrafelen achter mijn oogleden De wind duwt zachtjes in mijn rug Gewaad van gebed, zachtjes fladderend Daalt neer om de duisternis te doorkruisen Vleugels van bescherming omarmen mij En ontwaken de eeuwige vlam vanbinnen Gewaad van gebed, zachtjes zwevend Een vervaagd lied dat duizend nachten doorkruiste Ontwaakt nu diep in mijn borst Terwijl ik alles omarm wat verloren is gegaan Kerf ik een toekomst in deze hoofdstad Gewaad van gebed, zachtjes fladderend Het beschermende licht zal nooit vervagen In de hemel waar de klok van wedergeboorte weerklinkt Gewaad van gebed, zachtjes fladderend Het verhaal begint hier