Cień Smoka Zstępujący na Błękitne Niebo

蒼い風が天空をわたる　龍影の鼓動が目覚める 雲間を裂いて　蒼の光 祈りの声が　空へ舞い上がる 古（いにしえ）より続く　影の記憶 胸の奥で still burning inside 大地を包む　静かな息 降臨の兆しを　風が告げる 触れたら消える夢の欠片 この手で still I hold the light 夜明け前の空が cry 揺れる蒼に魂が響く 願いよ、龍へ届いて 今こそ shaping our destiny 蒼天に降り立つ龍影 その翼が夜を照らす 祈りが天空へと溶けて 光は闇を裂いて rise again 運命さえ超えるように We follow the dragon’s flame 霧の向こうで　脈打つ影 呼び合うように　風がざわめく 遥かな空に刻まれた Lost legends never fade away 崩れた希望を拾い集め 蒼の鼓動へ　心預ける 見上げた空に差す一条 それが the sign to move forward 沈む闇を切り裂いて 龍の声が世界を揺らす 祈りよ、翼へ宿れ We’re crossing the boundary now 蒼天に降り立つ龍影 運命（さだめ）を超えて降り注ぐ 願いが祈りへ変わるほど Heaven calls the dragon home 蒼く満ちるこの瞬間（とき） We rise with the dragon’s flame 降臨の刻（とき）が　空を震わせ 蒼き息吹が世界を満たす 祈りが導く未来へ Let the legend awaken now 蒼天に降り立つ龍影 翔ける光が夜を溶かす 永遠を越えて響く声 We stand with the dragon’s flame 蒼い空へ解き放つ 魂（こころ）はもう迷わない 龍影が残した蒼の軌跡は 明日の空へ続いていく

Błękitny wiatr mknie przez niebiosa, budzi się puls smoczego cienia Rozdzierając chmury, lśni błękitne światło Głos modlitwy wznosi się ku niebu Pamięć cieni trwająca od starożytnych dni W głębi serca wciąż wewnątrz płonie Cichy oddech otula ziemię Wiatr zwiastuje znak zstąpienia Okruch snu, który znika przy dotknięciu W tych dłoniach wciąż trzymam światło Niebo przed świtem płacze W drżącym błękicie rozbrzmiewa dusza O życzenie, dotrzyj do smoka Właśnie teraz kształtujemy nasze przeznaczenie Smoczy cień zstępujący na błękitne niebo Jego skrzydła rozświetlają noc Modlitwa rozpływa się w niebiosach Światło rozdziera ciemność, by znów powstać Jakby miało przekroczyć samo przeznaczenie Podążamy za płomieniem smoka Pulsujący cień za mgłą Wiatr szumi, jakby w odpowiedzi na wołanie Wyryte na odległym niebie Zagubione legendy nigdy nie gasną Zbierając rozbite nadzieje Powierzam serce błękitnemu pulsowi Pojedynczy promień na niebie, na które spoglądam To jest znak, by iść naprzód Przecinając opadającą ciemność Głos smoka wstrząsa światem O modlitwo, spocznij w jego skrzydłach Teraz przekraczamy granicę Smoczy cień zstępujący na błękitne niebo Spływa z niebios, wykraczając poza przeznaczenie Gdy życzenia zamieniają się w modlitwę Niebiosa wzywają smoka do domu W tej chwili, która przepełnia się błękitem Powstajemy ze smoczym płomieniem Godzina zstąpienia wprawia niebo w drżenie Błękitne tchnienie wypełnia świat Ku przyszłości, do której prowadzi modlitwa Niech legenda przebudzi się teraz Smoczy cień zstępujący na błękitne niebo Wznoszące się światło roztapia noc Głos, który rozbrzmiewa poza wieczność Trwamy ze smoczym płomieniem Wyzwolona w błękitne niebo Dusza już nigdy nie zabłądzi Błękitny ślad, który pozostawił smoczy cień Biegnie dalej ku niebu jutra