Zevenvoudige gedaanteverandering

宵闇の路地で鈴が鳴る 狐面の影が手招きする 藍にほどける千代紙の夜 名前も告げず　微笑んだ 一歩ごと装いは色を変え 薄紅　琥珀　翡翠のきらめき ほどいた迷いを帯に結び 息を合わせて　はじまる 七変化　夜を染めて 花のように心が舞う 借り物じゃないこの鼓動で 私の名は　私が決める 遠く祭囃子　和傘が弾む 足音は拍に追いついていく 簪ひと振り　髪がほどけ 過去の私に手を振った 影と光が指切りをして 戸惑いは風に溶けた 震えた声を抱きしめたら もう戻らない　進める 七変化　風を裂いて 鼓動は明日を呼び寄せる 偽りの姿は置いてゆこう 本当の声で　今　放て 静けさの底で殻が割れる 朱ににじむ　最後の涙 ひとつずつ色を重ね直し 初めての笑顔が芽吹いた 七変化　今この身で 移ろう色に芯を灯す 何度でも生まれ変われる 私の物語は続く 色を重ね直し 初めての笑顔が芽吹き

Een bel weerklinkt in de schemerige steeg Een schaduw met een vossenmasker wenkt Een nacht van sierpapier, ontrafelend in indigo Zonder een naam te noemen, glimlachte het zacht Met elke stap verandert mijn gewaad van kleur Lichtroze, amber, de schittering van jade Ik knoop mijn ontrafelde twijfels in mijn sjerp We stemmen onze ademhaling af, en het begint Metamorfose, die de nacht kleurt Als een bloem danst mijn hart Met deze hartslag die niet is geleend Bepaal ik zelf mijn eigen naam In de verte festivalmuziek, traditionele paraplu's dansen Voetstappen halen de maat in Eén zwaai van de haarspeld, en mijn haar valt los Ik nam afscheid van mijn vroegere zelf Schaduw en licht sluiten een pinkbelofte De aarzeling smolt weg in de wind Zodra ik mijn trillende stem omarm Is er geen omdraaien meer, ik kan verder Metamorfose, die de wind doorklieft De hartslag roept de dag van morgen dichterbij Laten we de valse gedaante achter ons laten Laat het nu vrij, met je ware stem Op de bodem van de stilte breekt de schaal De laatste traan, uitvloeiend in vermiljoen Kleur voor kleur opnieuw opbouwend Ontlook de allereerste glimlach Metamorfose, nu in dit lichaam Ontsteek ik een kern in de vloeiende kleuren Ik kan eindeloos opnieuw geboren worden Mijn verhaal gaat verder De kleuren opnieuw opbouwend Ontluikt de allereerste glimlach