雨の夜 古い宿คืนฝนพรำ โรงแรมเก่าแก่
長い廊下を 風が抜けるลมพัดผ่านทางเดินยาว
零時を告げる 鐘のあとหลังเสียงระฆังบอกเวลาเที่ยงคืน
紫の君と すれ違うฉันเดินสวนกับเธอในชุดสีม่วง
振り向くたびに 君はもうทุกครั้งที่หันกลับไป เธอก็
突き当たりへと 消えてゆくเลือนหายไปยังสุดทางเดิน
微かな花の 香りだけเหลือเพียงกลิ่นดอกไม้อ่อน ๆ
僕の夜に 残ってるที่ค้างอยู่ในค่ำคืนของฉัน
次の夜も 同じ時คืนถัดมา ในเวลาเดิม
君は静かに 笑ってたเธอยิ้มอย่างเงียบงัน
また会えたねได้พบกันอีกแล้วนะ
その一言เพียงคำพูดนั้น
なぜ僕を 知っているทำไมเธอถึงรู้จักฉัน
紫苑の夜に 君を見たในคืนแห่งดอกชิอง ฉันเห็นเธอ
夢ならどうか 覚めないでถ้าเป็นฝัน ขออย่าให้ฉันตื่นเลย
触れる手前で 遠ざかるก่อนจะสัมผัส เธอกลับไกลออกไป
その温もりを 信じたいฉันอยากเชื่อในความอบอุ่นนั้น
紫苑の夜に 恋をしたในคืนแห่งดอกชิอง ฉันตกหลุมรัก
誰も君を 知らなくてもถึงแม้ไม่มีใครรู้จักเธอ
零時の廊下 ただ一人ลำพังในทางเดินยามเที่ยงคืน
僕は明日も 君を待つพรุ่งนี้ฉันก็จะรอเธอ
宿の人は 首を振るคนของโรงแรมส่ายหน้า
その部屋なら 空室ですよห้องนั้นว่างอยู่นะ
古い帳簿 記録にはในบันทึกของสมุดเก่า
君の名前と 花ひとつมีชื่อเธอกับดอกไม้หนึ่งดอก
四十年も 前の日付วันที่เมื่อสี่สิบปีก่อน
紫苑の花は 色褪せてดอกชิองสีซีดจาง
その横にある 小さな文字ข้าง ๆ มีตัวหนังสือเล็ก ๆ
零時にตอนเที่ยงคืน
あの人を待つรอคนคนนั้น
僕のことかと 声にしてหมายถึงฉันหรือ ฉันพูดออกมา
胸の鼓動が 速くなるหัวใจในอกเต้นเร็วขึ้น
今夜が最後คืนนี้คือคืนสุดท้าย
そんな予感ฉันรู้สึกเช่นนั้น
雨の向こうอีกฟากของสายฝน
君がいるเธออยู่ตรงนั้น
ずっと待ってたรอมาตลอดเลย
君が笑うเธอยิ้ม
伸ばした指はนิ้วที่ยื่นออกไป
重ならないไม่อาจแตะกัน
朝を告げるบอกการมาถึงของเช้า
鐘がひとつระฆังดังหนึ่งครั้ง
君の姿がร่างของเธอ
光にほどけたคลายหายไปในแสง
紫苑の夜に 君を見たในคืนแห่งดอกชิอง ฉันเห็นเธอ
時の向こうで 恋をしたอีกฟากของเวลา ฉันตกหลุมรัก
会えないことが 答えでもแม้คำตอบคือการไม่ได้พบกัน
この夜だけは 忘れないฉันจะไม่ลืมค่ำคืนนี้
紫苑の夜よ 終わらないでคืนแห่งดอกชิองเอ๋ย อย่าจบลงเลย
声が微かに 遠くなるเสียงแผ่วเบาลอยไกลออกไป
零時の廊下 もう誰もทางเดินยามเที่ยงคืน ไม่ควร
いないはずなのに 花が舞うมีใครอยู่แล้ว แต่ดอกไม้กลับปลิว
朝の枕に 紫苑ひとひらบนหมอนยามเช้า มีกลีบชิองหนึ่งกลีบ
濡れた紫 まだ温かいสีม่วงเปียกชื้น ยังอุ่นอยู่
夢じゃなかったไม่ใช่ความฝัน
その印นี่คือหลักฐาน
君はどこかでเธออยู่ที่ไหนสักแห่ง
僕を待つรอฉันอยู่
