เส้นทางที่เทพสถิต

雨上がりの参道を　一人歩く 濡れた石畳に　空が映る 鳥居の影が　心を鎮め 耳もとで　鈴の音がほどけてく 手を合わせるふりじゃなくて 今の息を　確かめる 怖さはまだ消えないけど この道が　私を呼ぶ 神の宿る道を進む 暗闇の中で　光を探す 涙の跡も　祈りに変えて 朝へと繋ぐ　今ここから 街のざわめきに　紛れた日々 優しさだけが　こぼれ落ちた 水の冷たさが　掌を覚まし 忘れた願いが　そっと戻る 揺れるのは心じゃなくて 迷いを手放す前触れ 信じることを怖がらず ひと足ずつ進む 神の宿る道は続く 傷ついたままでも　いいと歌う 答えはいつも　ここにあった 朝へと開く　今ここから 跪くほど強くなくて 叫ぶほど上手くもない それでも守りたいと願う その命の温もりを 神の宿る道を選ぶ 静けさの中で　守ると誓う 光は外じゃなく　胸に 朝へと繋ぐ　今ここから

เดินเดียวดายบนทางทอดสู่ศาลเจ้าหลังฝนซา แผ่นฟ้าสะท้อนบนพื้นหินเปียกชื้น เงาของเสาโทริอิช่วยปลอบประโลมใจให้สงบ เสียงกระดิ่งคลายกังวานแผ่วเบาข้างหู ไม่ใช่แค่แสร้งทำเป็นพนมมืออธิษฐาน ฉันสัมผัสถึงลมหายใจในห้วงยามนี้ แม้ความหวาดกลัวจะยังไม่เลือนหาย แต่เส้นทางสายนี้กำลังเพรียกหาฉัน ก้าวเดินไปบนเส้นทางที่ทวยเทพสถิตอยู่ ตามหาแสงสว่างท่ามกลางความมืดมิด เปลี่ยนรอยคราบน้ำตาให้กลายเป็นคำภาวนา เชื่อมโยงสู่รุ่งอรุณ จากที่นี่และเดี๋ยวนี้ วันคืนที่หลงลืมไปในความวุ่นวายของเมืองหลวง มีเพียงความอ่อนโยนที่ร่วงหล่นหายไป ความเย็นของน้ำปลุกฝ่ามือให้ตื่นรู้ ความปรารถนาที่ลืมเลือนค่อยๆ หวนกลับคืนมา สิ่งที่สั่นไหวไม่ใช่จิตใจ แต่เป็นลางบอกเหตุแห่งการละทิ้งความลังเล จงอย่ากลัวที่จะเชื่อมั่น ก้าวเดินต่อไปทีละก้าว เส้นทางที่ทวยเทพสถิตยังคงทอดยาว ขับขานบทเพลงว่าแม้จะบอบช้ำก็ไม่เป็นไร คำตอบนั้นอยู่ที่นี่เสมอมา เบิกทางสู่รุ่งอรุณ จากที่นี่และเดี๋ยวนี้ ฉันไม่ได้เข้มแข็งพอที่จะคุกเข่าอ้อนวอน และไม่ได้เก่งกาจพอที่จะตะโกนกู่ร้อง ถึงกระนั้นก็ยังปรารถนาที่จะปกป้อง ไออุ่นของชีวิตนั้นเอาไว้ ฉันเลือกเส้นทางที่ทวยเทพสถิตอยู่ ขอสาบานท่ามกลางความเงียบสงบว่าจะคอยปกป้อง แสงสว่างไม่ได้อยู่ภายนอก หากแต่อยู่ในใจ เชื่อมโยงสู่รุ่งอรุณ จากที่นี่และเดี๋ยวนี้