Tanrının Konakladığı Yol

雨上がりの参道を　一人歩く 濡れた石畳に　空が映る 鳥居の影が　心を鎮め 耳もとで　鈴の音がほどけてく 手を合わせるふりじゃなくて 今の息を　確かめる 怖さはまだ消えないけど この道が　私を呼ぶ 神の宿る道を進む 暗闇の中で　光を探す 涙の跡も　祈りに変えて 朝へと繋ぐ　今ここから 街のざわめきに　紛れた日々 優しさだけが　こぼれ落ちた 水の冷たさが　掌を覚まし 忘れた願いが　そっと戻る 揺れるのは心じゃなくて 迷いを手放す前触れ 信じることを怖がらず ひと足ずつ進む 神の宿る道は続く 傷ついたままでも　いいと歌う 答えはいつも　ここにあった 朝へと開く　今ここから 跪くほど強くなくて 叫ぶほど上手くもない それでも守りたいと願う その命の温もりを 神の宿る道を選ぶ 静けさの中で　守ると誓う 光は外じゃなく　胸に 朝へと繋ぐ　今ここから

Yağmurun ardından tapınak yolunda yalnız yürüyorum Islak taş döşemelerde gökyüzü yansıyor Torii kapısının gölgesi kalbimi sakinleştiriyor Kulağımda çanın sesi çözülüp dağılıyor Ellerimi dua edermişçesine kavuşturmak değil Şu an aldığım nefesi hissediyorum Korku henüz kaybolmasa da Bu yol beni çağırıyor Tanrıların yaşadığı yolda ilerliyorum Karanlığın içinde ışığı arıyorum Gözyaşlarımın izlerini bile duaya dönüştürüp Sabaha bağlıyorum, şimdi buradan Şehrin gürültüsüne karışıp giden günler Yalnızca şefkat dökülüp yitip gitti Suyun soğukluğu avuçlarımı uyandırıyor Unutulan dileğim usulca geri dönüyor Titreyen şey kalbim değil Tereddütleri geride bırakmanın bir habercisi İnanmaktan korkmadan Adım adım ilerliyorum Tanrıların yaşadığı yol uzanıp gidiyor Yaralı kalsan da sorun değil diye şarkı söylüyor Cevap her zaman buradaydı Sabaha açılıyorum, şimdi buradan Diz çökecek kadar güçlü değilim Haykırmayı becerecek kadar iyi de değilim Yine de korumayı diliyorum O hayatın sıcaklığını Tanrıların yaşadığı yolu seçiyorum Sessizliğin içinde korumaya yemin ediyorum Işık dışarıda değil, göğsümün içinde Sabaha bağlıyorum, şimdi buradan