Tanrıların Ezgisi

朝霧の　森を越えて 鈴の音が　そっと響く 人の願い　一つずつ 白い風に　ほどけてゆく 水の音　月の影 胸の奥で　手を合わせる 名もなき祈りさえ 空へ　空へ　昇る 神々の詩よ 静かに　この世を包め 涙も　迷いも 光へ　変えてゆけ 神々の詩よ 心に　灯火を 遠き山の向こうまで 優しく　響け 苔むした　石畳 夢の跡を　踏みしめる 失くした声も　いつの日か 花の香りに　帰ってくる 鳥居の先　明るむ空 静けさだけが　道を知る 小さな命さえ そっと　そっと　目覚める 神々の詩よ 静かに　この世を包め 寂しさ　痛みも 温もりへ　変えてゆけ 神々の詩よ 心に　灯火を 遠き時の向こうまで 優しく　響け 春は　桜に 夏は　川辺に 秋は　月夜に 冬は　雪に すべての季節が 祈りを抱いて 今　ここに　帰る 神々の詩よ 静かに　この世を包め 涙も　迷いも 光へ　変えてゆけ 神々の詩よ 心に　灯火を 遠き山の向こうまで 優しく　響け 鈴の音が　消えても 祈りは　ここにある

Sabah sisine bürünmüş ormanı aşarken Çanın sesi usulca yankılanır İnsanların dilekleri, birer birer Beyaz rüzgârda çözülüp gider Suyun sesi, ayın gölgesi Yüreğimin derininde ellerimi birleştiririm Adsız bir dua bile Göğe, göğe yükselir Ey tanrıların ezgisi Sessizce sar bu dünyayı Gözyaşlarını da, kararsızlığı da Işığa dönüştür Ey tanrıların ezgisi Yürekte bir kandil yak Uzak dağların ötesine dek Şefkatle yankılan Yosun tutmuş taş döşemeler Düşlerin izlerine basarak ilerlerim Yitip giden ses bile bir gün Çiçek kokusuna geri döner Torii kapısının ötesinde gök ağarır Yolu yalnızca sessizlik bilir Küçücük bir can bile Usulca, usulca uyanır Ey tanrıların ezgisi Sessizce sar bu dünyayı Yalnızlığı da, acıyı da Sıcaklığa dönüştür Ey tanrıların ezgisi Yürekte bir kandil yak Uzak zamanların ötesine dek Şefkatle yankılan Bahar kiraz çiçeklerinde Yaz nehir kıyısında Sonbahar aylı gecede Kış karda Bütün mevsimler Duayı bağrına basıp Şimdi buraya dönerler Ey tanrıların ezgisi Sessizce sar bu dünyayı Gözyaşlarını da, kararsızlığı da Işığa dönüştür Ey tanrıların ezgisi Yürekte bir kandil yak Uzak dağların ötesine dek Şefkatle yankılan Çanın sesi kaybolsa da Dua burada kalır