Lumulutang na Apoy ng Soro

朱の提灯　逆さにゆらり 鳥居の隙間　ネオンが泣いた 狐面の笑み　触れない距離で 「帰れ」と囁き　私を誘う 鈴の音　遅れて胸に落ちる 嘘の甘さが　指を縛る 結び目ほどいて　もう一度結ぶ 逃げ道だけを　丁寧に消す 狐火　ふわり　ふわり 消えて　まだ灯る あなたの影に　私は溺れて 黒い紅糸　ほどけないまま 今夜だけって　何度も言って 朝を遠ざける 護符を裏返す　罪の合図 濡れた袖口　触れたら熱い 優しい言葉は　刃の形 笑うほど　痛みが甘い 影が伸びるほど　近づくほど 吐息は白いのに　心は紅 名を隠したまま　息を盗んで 誓いをさらって　消えないで 狐火　ふわり　ふわり 消えて　まだ灯る あなたの嘘でも　私は欲しくて 黒い紅糸　ほどけないまま 「もういい」なんて　言えないままで 闇を飾ってる 救いの形を　探すふりして 壊れる音だけ　聴いていた 愛なら綺麗に　終われるはずで 終われないから　それが愛だと 狐面の奥で　泣いてるのは きっと私の方 狐火　ふわり　ふわり 消えて　まだ灯る あなたの影から　私はほどける 黒い紅糸　結び直すたび 痛みさえ　いま　祝福にして 夜を越えていく

Pulang mga parol ay umuugoy nang pabaligtad Sa mga siwang ng torii, umiyak ang mga neon Ang ngiti ng maskara ng soro, sa layong 'di ko maaabot Bumubulong ng 'umuwi ka na' habang inaakit ako Ang tunog ng kampanilya'y nahuhuling nahuhulog sa aking dibdib Ang tamis ng kasinungalingan ay itinatali ang aking mga daliri Kinakalag ang buhol para lamang itali itong muli Maingat na binubura ang bawat daanan ng pagtakas Apoy ng soro, palutang-lutang, umaanod Naglalaho, ngunit muling nagliliyab Sa iyong anino, ako ay nalulunod Ang itim at pulang sinulid, hindi pa rin makalag Sinasabing 'para sa gabing ito lang' nang paulit-ulit Pilit na inilalayo ang pagdating ng umaga Binabaligtad ang anting-anting, isang hudyat ng kasalanan Ang basang manggas ay mainit kapag hinihipo Ang iyong malalambing na salita ay hugis ng isang patalim Habang ako'y ngumingiti, lalong tumatamis ang sakit Habang humahaba ang mga anino, habang tayo'y nagkakalapit Ang aking hininga ay puti, ngunit ang puso ko'y mapula Itinatago ang pangalan habang ninanakaw ang hininga Kinukuha ang panata, pakiusap huwag kang maglaho Apoy ng soro, palutang-lutang, umaanod Naglalaho, ngunit muling nagliliyab Kahit ang iyong mga kasinungalingan, gusto ko pa rin Ang itim at pulang sinulid, hindi pa rin makalag Hindi man lang masabing 'tama na' Pinalalamutian ang kadiliman Nagkukunwaring naghahanap ng hugis ng kaligtasan Tanging ang tunog ng pagkawasak ang aking pinakikinggan Kung ito'y pag-ibig, dapat ay matatapos ito nang maganda Dahil hindi ito matapos-tapos, iyon ang pag-ibig Ang lumuluha sa likod ng maskara ng soro Siguradong walang iba kundi ako Apoy ng soro, palutang-lutang, umaanod Naglalaho, ngunit muling nagliliyab Mula sa iyong anino, tuluyan na akong nakakawala Sa tuwing muling itinatali ang itim at pulang sinulid Ginagawa kong basbas ngayon maging ang sakit At nilalagpasan ang gabi