雪の息 遠い鐘Adem van sneeuw, een verre klok
白い空 祈りの扉Witte hemel, de poort van gebed
凍（こお）れる森に 灯る微光Een zwak licht gloeit in het bevroren woud
霜の結晶が 道を描くIJskristallen tekenen het pad
折れた剣先 握りしめIk omklem de gebroken zwaardpunt
名もない誓いを 胸に結ぶEn sluit een naamloze gelofte in mijn hart
静けさが 耳を満たしDe stilte vult mijn oren
心は ひとつの炎になるMijn hart wordt één enkele vlam
恐れを越えて 歩むほどHoe verder ik wandel, mijn angst voorbij
冬は 私を試すHoe meer de winter mij op de proef stelt
冬よ 冬よ 聴いてWinter, oh winter, hoor mij aan
この吐息を 願いに変えてVerander deze adem in een wens
眠る古の影を鎮め 白い夜を 守り抜くIk sus de slapende eeuwenoude schim, bescherm de witte nacht tot het eind
Let the snow remember our vowLaat de sneeuw zich onze gelofte herinneren
氷の光で 明日を照らせVerlicht morgen met de glans van ijs
古い遺跡に 刻まれた歌Een lied, gekerfd in oude ruïnes
雪の精霊が 羽ばたくようにAls een sneeuwgeest die zijn vleugels uitslaat
傷は痛い それでもいいDe wonden schrijnen, toch is het goed
失くせないものが ここにあるWat ik niet mag verliezen, bevindt zich hier
凍（こご）える手に 温度を分けIk deel mijn warmte met bevroren handen
祈りは 刃へと姿を変えるHet gebed vormt zich om tot een lemmet
震えは 合図Het beven is het teken
いま 目を開けるNu open ik mijn ogen
冬よ 冬よ 聴いてWinter, oh winter, hoor mij aan
この吐息を 願いに変えてVerander deze adem in een wens
闇の巨影を 断ち切ってIk doorklief de kolossale schaduw der duisternis
白い世界を 取り戻すEn herover deze witte wereld
Let the snow remember our vowLaat de sneeuw zich onze gelofte herinneren
氷の光で 明日を照らせVerlicht morgen met de glans van ijs
地の底から うねる咆哮Vanuit de diepte der aarde welt een brul op
星の欠片が 砕け散るScherven van sterren verbrijzelen in het rond
それでも私は 退（の）かないToch zal ik niet terugdeinzen
祈りは ここで終わらないMijn gebed eindigt hier niet
冬よ冬よ聴いて この命を祝福にかえてWinter, oh winter, hoor mij aan, verander dit leven in een zegen
闇の終わりを 刻みつけIk kerf het einde der duisternis in
白い夜明けを 迎えに行くEn ga de witte dageraad tegemoet
Let the snow remember our vowLaat de sneeuw zich onze gelofte herinneren
雪解けの空へ 道をひらけBaan een weg naar de dooiende hemel
静かな鐘 白い息Een stille klok, een witte adem
冬は 優しく頷くDe winter knikt zachtjes
